சின்னுவைக் காணவில்லை

வெண் பாதங்கள் வெளித்தெரிய
கருமையுடலைச் சுருக்கி
உறைந்த ஓவியக் காட்சியாய்
உறங்கத் துடிக்கும் சின்னு..
பசித்தால்
மீம் மீம் என குரல் எழுப்பும்
வயிற்றுச் சுமையுடன்
மேலும் அசைவற்று தீனமான
சத்தத்துடன்
தன் இருப்பை உணர்த்தும்
நேற்றைக்கு முன் தினம்
காணாமல் போன அது
திசைகள் அறியாது.
என் வாசனை அதற்குத் தெரியும்
எனது வேதனையும் கூட..
பசியால் துடிக்கும் அதன் மென் குரல்
என்னை அதிரச் செய்கிறது.
எல்லா இடங்களிலும் தேடிக் களைத்து
காற்றிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்
சின்னுவின் பாதங்களின் சுவட்டை
கண்டறிந்து சொல்லும் படி!

நன்றி - ‘தடாகம்’ மின்னிதழ்